Het verhaal gaat over verschillende dieren, met allemaal hun eigen geluid, zo zou je denken. Alleen hebben de schaap en de geit hetzelfde geluid. Zij zeggen allebei: bèèèh. Er ontstaat een mooie discussie en uiteindeijk moet hond maar de beslissing nemen. Hij besluit dat ze het geluid moeten delen.
Beide dieren zijn het hier natuurlijk niet mee eens. Beiden bedenken ze nog wat geluiden, maar als snel komen ze erachter dat deze al bestaan. Daarom besluit schaap een nieuw geluid te bedenken. Hij denkt dat niemand het geluid: tuut tuut woekelie tuut wopperdehop klip klop gekkie plekje pruuuuuuutttt! maakt.
Helaas is dat niet waar. Een vaag wezentje in een ruimteschip komt en zegt dat dit geluid al van hem is. Hij vindt dat beide dieren moeten zwarren, wat in onze wereld gewoon delen betekend. Volgens het wezentje ontstaan er vaak prachtige vriendschappen tussen zwarrelaars, die is gebouwd op gulheid en wederzijds vertrouwen wanneer je goed kunt zwarren.
Al lezende kom je erachter dat het wezentje eigenlijk niet zo goed kan zwarren….
De geit en het schaap komen hierdoor erachter dat het juist wèl beter is om te zwarren/ te delen. Daardoor besluiten zij om de bèèèh te gaan delen.
Ik heb het boek wederom weer voorgelezen in de klas. Al lezende besprak ik met mijn kleuters de moeilijke woorden in het boek. Want wat is nu eigenlijk gulheid en wederzijds vertrouwen. Eén van de groep twee leerlingen kon gulheid heel goed uitleggen en samen kwamen we ook tot een mooie uitleg voor wederzijds vertrouwen. We spraken hierover met de klas en we kwamen erachter dat wederzijds vertrouwen toch wel erg belangrijk is als je gaat delen.
Thema’s: dieren en geluiden, humor, delen
Geschreven door: Matthew Diffee
Geïllustreerd door: Matthew Diffee
Uitgeverij: Gottmer
